စစ်ဗိုလ်ချုပ်များကို ပံ့ပိုးခြင်း - မြန်မာ့အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများက စစ်အာဏာရှင်စနစ် သက်ဆိုးရှည်အောင် မည်သို့ ကူညီနေသနည်း
မြန်မာဆန်းစစ်လေ့လာရေးဂျာနယ်
သရုပ်ဖော်ပုံကို AI ဖြင့် ဖန်တီးသည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် ၂၀၂၁ ခုနှစ် စစ်အာဏာသိမ်းမှု ဖြစ်ပွားပြီးနောက်ပိုင်း စစ်အုပ်စု ရှင်သန်နေရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ပြည်သူလူထုက ၎င်းတို့အား တရားဝင်မှု ပေးခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများက စီးပွားရေးအရ အသက်ဆက်ပေးမှုနှင့် နိုင်ငံရေးအရ လိုက်လျောမှုများကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ မီးရှို့ခံရသော ရွာတိုင်း၊ ဗုံးကြဲခံရသော ကျောင်းတိုင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခံရသော အရပ်သားတိုင်းသည် စစ်အုပ်စု၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု ရလဒ်များသာ မဟုတ်၊ စစ်အုပ်စုနှင့် ဆက်လက်၍ စီးပွားရေး ဆောင်ရွက်နေကြသည့် အစိုးရများနှင့် ကုမ္ပဏီများ၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။
၂၀၂၆ ခုနှစ် မေလ ဒုတိယပတ်အတွင်း ထိုင်းနိုင်ငံ PTTEP မှ ကိုယ်စားလှယ်များသည် နေပြည်တော်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်ဟု ခိုင်လုံသော သတင်းရင်းမြစ်များအရ သိရသည်။ မြန်မာအရပ်သားများ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်ခံရမှုနှင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် နေရပ်စွန့်ခွာရမှုဒဏ်ကို ဆက်လက်ခံစားနေရစဉ်တွင်၊ စစ်အုပ်စုနှင့် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများ၏ ဒေသတွင်း စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများမှာ အဟန့်အတားမရှိ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း ဤခရီးစဉ်က ထပ်မံ၍ သက်သေပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သတင်းများအရ ထိုဆွေးနွေးမှုများသည် ကမ်းလွန်သဘာဝဓာတ်ငွေ့ လုပ်ကွက်အသစ်များတွင် တိုးမြှင့်၍ ဖက်စပ်လုပ်ကိုင်ရန်နှင့် ထိုင်းဘတ်ငွေဖြင့် တိုက်ရိုက်ငွေပေးချေမှုစနစ် တိုးချဲ့ရန်တို့ကို အဓိကထားခဲ့သည်ဟု သိရသည်။ PTTEP ထံမှ ဘတ်ငွေ ဘီလီယံနှင့် ချီ၍ ရရှိထားသည့်အတွက် စစ်အုပ်စု၏ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ဝန်ကြီးက စိတ်သက်သာရာရကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖော်ပြခဲ့သည် ဟုလည်း ဆိုသည်။
ဤသည်မှာ သာမန်ကုန်သွယ်မှု မဟုတ်ပါ။ ယနေ့ခေတ် မြန်မာနိုင်ငံတွင် စစ်အုပ်စုက ထိန်းချုပ်ထားသော အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ပြုလုပ်သည့် အရေးပါသော ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်တိုင်းသည် နိုင်ငံရေးနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
မြန်မာ့ ကမ်းလွန်သဘာဝဓာတ်ငွေ့ ကဏ္ဍသည် စစ်အုပ်စုအတွက် နိုင်ငံခြားငွေရရှိသည့် အကြီးမားဆုံး အရင်းအမြစ်တခုအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ စစ်အုပ်စုက ထိန်းချုပ်ထားသည့် စွမ်းအင်လုပ်ငန်းများမှ ရရှိသော ဝင်ငွေများသည် - လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုအတွက် ဂျက်လေယာဉ်ဆီ၊ လက်နက်ဝယ်ယူမှု၊ စစ်တပ်အတွက် လစာ၊ ထောက်လှမ်းစောင့်ကြည့်ရေးစနစ်များနှင့် အာဏာစက် ဖြန့်ကျက်မှု တိုးချဲ့ခြင်း - စသည့် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှု ယန္တရား အတွက် ရန်ပုံငွေဖြစ်စေသည်။ နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီများသည် စစ်အုပ်စုနှင့် ဆက်နွယ်သော စီမံကိန်းများတွင် ဆက်လက်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေခြင်းကို ကြားနေပတ်ဝန်းကျင်တခုတွင် လုပ်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့သည် စစ်ရာဇဝတ်မှုနှင့် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ကျူးလွန်သည့် ရာဇဝတ်မှုများဖြင့် စွပ်စွဲခံထားရသော အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားကို ဆက်လက်တည်မြဲစေရန် ကူညီနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ထိုင်းနိုင်ငံ၏ စစ်အုပ်စုနှင့် ဆက်လက်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် စွမ်းအင်ထုတ်ယူမှုထက် ကျော်လွန်သောကြောင့် အထူးအရေးပါသည်။ ထိုင်းဘတ်ငွေဖြင့် တိုက်ရိုက်ငွေပေးချေမှုစနစ် တိုးချဲ့ခြင်းသည် နိုင်ငံတကာ ဘဏ္ဍာရေးစနစ်များအပေါ် စစ်အုပ်စု၏ မှီခိုမှုကို လျော့နည်းသွားစေသဖြင့် ၎င်းတို့အား စီးပွားရေးအရ အထီးကျန်ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်သည့် ပိတ်ဆို့အရေးယူမှုများ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အားနည်းစေသည်။ လက်တွေ့တွင် ဤလုပ်ငန်းစဉ်များသည် ဒီမိုကရေစီ အင်အားစုများနှင့် သာမန်အရပ်သားများ ရှင်သန်နိုင်ရန် ရုန်းကန်နေရချိန်တွင် စစ်အာဏာပိုင်များအား နိုင်ငံခြားငွေ ရရှိစေရန်နှင့် ဘဏ္ဍာရေးတည်ငြိမ်မှု ရှိစေရန် ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေမှုမှာ ထင်ရှားလှသည်။ တဖက်တွင် ဒေသတွင်းအစိုးရများသည် ငြိမ်းချမ်းရေး၊ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းရေးနှင့် တည်ငြိမ်ရေးတို့အတွက် ထုတ်ပြန်ချက်များ ထုတ်ပြန်ကြသည်။ အခြားတဖက်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် ကျယ်ပြန့်သော အကြမ်းဖက်မှုများအတွက် တာဝန်ရှိသည့် စစ်အုပ်စုကို တိုက်ရိုက်အင်အားဖြည့်တင်းပေးသည့် သဘောတူညီချက်များ လက်မှတ်ရေးထိုးခြင်း၊ ကုန်သွယ်မှုကို လွယ်ကူချောမွေ့စေခြင်းနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို ကာကွယ်ပေးခြင်းတို့ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
ထိုင်းနိုင်ငံ တနိုင်ငံတည်း မဟုတ်ပါ။
တရုတ်နိုင်ငံသည်လည်း ၎င်း၏ အခြေခံအဆောက်အအုံနှင့် စီးပွားရေးစင်္ကြံ စီမံကိန်းများကို ကာကွယ်ရင်း စစ်အုပ်စုနှင့် ခိုင်မာသော မဟာဗျူဟာမြောက် ဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံသည်လည်း နယ်စပ်လုံခြုံရေးနှင့် ဒေသတွင်း ဆက်သွယ်ရေး အစီအစဉ်များကို ဦးစားပေးလျက် စစ်အုပ်စုနှင့် ဆက်လက် ဆက်ဆံနေသည်။ အာဆီယံအစိုးရ အများအပြားသည်လည်း "ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ရေး" မူဝါဒကို အကြောင်းပြ၍ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များအပေါ် ထိရောက်သော ဖိအားပေးမှုများကို ရှောင်ရှားကြသည်။ စုပေါင်းလိုက်သောအခါ ဤမူဝါဒများသည် မြန်မာစစ်အုပ်ချုပ်သူများအတွက် ဒေသတွင်း အကာအကွယ်တခု ဖြစ်သွားသည်။
အိမ်နီးချင်းအစိုးရများသည် ၎င်းတို့၏ လုပ်ရပ်များကို "လက်တွေ့ကျသော သံတမန်ရေး" အဖြစ် မကြာခဏ ခုခံပြောဆိုလေ့ရှိသည်။ ထိုင်းနိုင်ငံသည် မြန်မာ့ဓာတ်ငွေ့ တင်သွင်းမှုအပေါ် မှီခိုနေရသည်။ တရုတ်နိုင်ငံသည် ၎င်း၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများအတွက် တည်ငြိမ်မှုကို ရှာဖွေရသည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံသည် နယ်စပ်တလျှောက်ရှိ လက်နက်ကိုင်ပုန်ကန်မှုများကို စိုးရိမ်သည်။ အာဆီယံသည် ဒေသတွင်း မတည်ငြိမ်မှုနှင့် ဒုက္ခသည်များ စီးဝင်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည်။
သို့သော် အရပ်သားများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော တည်ငြိမ်မှုသည် စစ်မှန်သော ငြိမ်းချမ်းရေး မဟုတ်ပါ။
မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းမှ အမှန်တရားသည် အလွန်ပင် ထင်ရှားလှသည်။ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုများသည် ကျောင်းများနှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းများရှိ ကလေးငယ်များကို ဆက်လက်သတ်ဖြတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အရပ်သားများ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် နေရပ်စွန့်ခွာကြရသည်။ သတင်းထောက်များ၊ တက်ကြွလှုပ်ရှားသူများ၊ ဆရာဝန်များနှင့် ဆရာများသည် ဆက်လက်ဖမ်းဆီးခံထားရပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံနေရသည်။ စစ်တပ်သည် နိုင်ငံတဝှမ်းတွင် ပြည်သူ့ထောက်ခံမှု ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း ဒေသတွင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများအားဖြင့် အကာအကွယ်ရနေသည့် ဝင်ငွေစီးကြောင်းများကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သောကြောင့် ယခုအထိ ရှင်သန်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“သမိုင်းသည် ဗုံးကြဲရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်များကိုသာမက အရပ်သားများ သေဆုံးနေချိန်တွင် ၎င်းတို့နှင့် ဆက်လက်လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်နေသည့် အစိုးရများ၊ ကုမ္ပဏီများနှင့် အဖွဲ့အစည်းများကိုပါ မှတ်တမ်းတင်နေမည် ဖြစ်သည်။ ”
အာဏာရှင်စနစ်ကို ဆန့်ကျင်နေသော မြန်မာပြည်သူများအတွက်မူ ဤဖြစ်ရပ်မှာ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးကို ဆန့်ကျင်သည့် ပြည်တွင်းတိုက်ပွဲသက်သက် မဟုတ်တော့ပါ။ ၎င်းသည် စစ်အုပ်စုကို စီးပွားရေးအရ အသက်ဆက်ပေးနေသော နိုင်ငံတကာကွန်ရက်များကိုပါ ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေရသည့် တိုက်ပွဲလည်း ဖြစ်သည်။
သမိုင်းသည် ဗုံးကြဲရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်များကိုသာမက အရပ်သားများ သေဆုံးနေချိန်တွင် ၎င်းတို့နှင့် ဆက်လက်လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်နေသည့် အစိုးရများ၊ ကုမ္ပဏီများနှင့် အဖွဲ့အစည်းများကိုပါ မှတ်တမ်းတင်နေမည် ဖြစ်သည်။
မြန်မာ့ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများသည် ယခုအခါ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှုတခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ၎င်းတို့သည် "လူ့အသက်များထက် ဓာတ်ငွေ့စာချုပ်များ၊ နယ်စပ်ကုန်သွယ်ရေးနှင့် မဟာဗျူဟာမြောက် အကျိုးစီးပွားများကို ဆက်လက်ဦးစားပေးမည်လား" သို့မဟုတ် "စစ်အာဏာရှင်စနစ်ကို အားပေးကူညီခြင်းဖြင့် စစ်မှန်သော ဒေသတွင်းတည်ငြိမ်မှုအား မည်သည့်အခါမျှ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုမည်လား" ဆိုသည့် လမ်းနှစ်သွယ်အနက် တသွယ်ကို ရွေးချယ်ရပေလိမ့်မည်။
စစ်အုပ်စုက ထိန်းချုပ်ထားသော စနစ်များထဲသို့ ငွေကြေးများ ဘီလီယံနှင့်ချီ၍ ဆက်လက်စီးဝင်နေသရွေ့ စစ်တပ်၏ အကြမ်းဖက်မှု လှုပ်ရှားမှုများသည် ဆက်လက်ရှိနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ နေပြည်တော်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးသည့် သဘောတူညီချက်အသစ်တိုင်းက - "ဒေသတွင်းနိုင်ငံများသည် ပြည်သူများနှင့်အတူ ရပ်တည်ခြင်းထက် စစ်ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ခြင်းအား ရွေးချယ်လိုက်သည်" ဟူသော မြန်မာအရပ်သားများ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေမည် ဖြစ်သည်။
