လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးအခင်းအကျဉ်းတစ်ခုအတွင်း ပြဿနာများ ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မိမိတို့၏ ပျက်ကွက်မှုအတွက် တာဝန်ယူရမည့်အစား အခြားသူတစ်ဦးဦး သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုအပေါ် မတရားသဖြင့် အပြစ်ပုံချခြင်း (Scapegoating) သည် စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ လူမှုစိတ်ပညာဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းသည် ပြုလုပ်သူအတွက် စိတ်သက်သာရာရမှု ယာယီရရှိစေနိုင်သော်လည်း ရေရှည်တွင် တာဝန်ယူမှု၊ တာဝန်ခံမှု ကင်းမဲ့စေကာ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်သွားစေပါသည်။

မြန်မာ့နိုင်ငံရေး အခင်းအကျဉ်းနှင့် လူမှုအသိုက်အဝန်းအတွင်း အချင်းချင်း ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ရေးနှင့် စုပေါင်းညီညွတ်မှုကို အဓိက အဟန့်အတားဖြစ်စေသည့် ဤ"အပြစ်ပုံချခြင်း" (Scapegoating)၏ အရင်းအမြစ်များကို ယခုဆောင်းပါးတွင် အောက်ပါကဏ္ဍများဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ တင်ပြထားပါသည်

မြန်မာ့နွေဦးတော်လှန်ရေးသည် လူမျိုးစုံ၊ ဘာသာစုံနှင့် လူတန်းစားပေါင်းစုံ ပါဝင်သည့် သမိုင်းဝင် အလှည့်အအပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော "စုံညီပါဝင်မှု" (Inclusiveness) သည် တော်လှန်ရေး၏ အဓိကမောင်းနှင်အားဖြစ်ပြီး အာဏာရှင်စနစ်ကို ဆန့်ကျင်ရာတွင် ကြီးမားသော အင်အားစုတစ်ရပ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့မြေပြင်တွင် စုံညီပါဝင်မှုကို ထိရောက်စွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခြင်း မရှိပါက တော်လှန်ရေး၏ အရှိန်အဟုန်ကို နှောင့်နှေးစေသည့် အဟန့်အတားတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်သည်ကို ဤဆောင်းပါးတွင် ဆန်းစစ် တင်ပြထားသည်။